schiedam, 14 september 1578
|
09 Augustus 2007 | 13:39:28
een wolkje zure fiets dreef over
maar er kwam niemand kijken
naar turijn voor de wade
voor een fietswolk geen animo
hoogstwaarschijnlijk leonardo
of zo
het grijs van de wolkbreuk
een fietswolk ontladen
tot fietsafdruk
geëtst in een weg
die niet was verkozen
versleten tot nu tot een fiets
in een stoep die er wèl bleek
toen god ergens anders was
vrij naar het beeld bovenaan deze pagina, gemaakt door SAGE.
Vorige week kreeg ik eindelijk weer eens post van mijn goede vriend Hamilton Gower, hij bood me hoge rente tegen gunstige condities aan en als ik dat niet wilde Viagra. Ik bedankte hem hartelijk voor zijn genereuze en zelfloze aanbod, maar zag me genoodzaakt, de Viagra onder dankzeggingen af te wijzen. Op de gunstige kredieten daarentegen wenste ik wel in te gaan, want ik ging trouwen en vrouwen zijn duur, tenminste, dat hadden vrienden met vrouwen me verteld. Ik verwachtte van Hamilton Gower begrip hiervoor en dat begrip wenste ik begeleid te zien door een lening ter grootte van een middenklasseauto, geheel naar eigen inzicht uit te geven aan dingen als hondafwijzende bekledingsmaterialen en ondergoed met gaten ter verzachting van het eerste.
Hamiltons assistent Auto Reply verraste mij met zijn afhandelingssnelheid, mr. Gower was helaas even onbereikbaar, maar had gevraagd mij te zeggen dat ik mijn gegevens kon achterlaten, omdat hij er zo snel mogelijk mee aan de slag wilde. Mijn sofi-nummer heb ik even moeten opzoeken, maar mijn pincodes wist ik gelukkig uit mijn hoofd, dus alles bij elkaar ging het invullen redelijk snel.
Vanaf het moment van wegsturen ging het snel, ik was binnen een week van bijna al mijn problemen af, mr. Gower nam al mijn wereldse bezittingen tot zich. Mijn vriendin vond me erg dom, dat is wel wat naar, want ze is van me af en zo vrij en onbezwaard als ik nu ben is er een trouwplan minder en dus toch een probleem bij. Ik wacht op antwoord hieromtrent door Hamilton Gower.
riet fiddelaers-jaspers, kent iemand haar? riet is als pedagoge verbonden aan het expertisecentrum omgaan met verlies en zij heeft een mening over friso. net als bert van marwijk, jamai loman, marc dick en nummer 44 overigens, er zijn maar weinig mensen niet op een mening over de toestand te betrappen. riet is uitverkoren om te mogen zeggen dat "openheid over situatie friso het beste voor de kinderen is". "papa is even sigaretten halen" is dus geen optie, ze zullen verrast hebben opgekeken in huize friso. ik durf wel te stellen dat heel nederland een aha-momentje had. je weet ook direct weer waarom het algemeen dagblad zichzelf als kwaliteitskrant afficheert.
fijn dat zo'n expertisecentrrum bestaat, je zou toch zomaar niet weten waar je anders heen kunt met je ongeclassificeerde leed. daarom is er een secretariaat, waar je even bij joke uit kunt huilen voor een doorgewinterde verliesdeskundige de zaak overneemt, ook kunnen zelfs ervaren rouwbegeleiders er een training volgen. ga vooral eens naar de gezellige workshop "echte mannen huilen niet" of koop wat verdrietbrieven voor weinig, ze zijn in het verliescentrum toch net hun magazijn aan het opruimen. riet heeft haar zaakjes best voor elkaar, als een echte sociale wetenschapper mag ze open deuren voor veel geld verkopen als wijsheid, waar je de lange winter van de ziel mee doorkomt.
ik wantrouw mensen die door verdriet in hun levensonderhoud voorzien. ik wantrouw mensen die zichzelf uitroepen tot een centrum en ik wantrouw een tijd waarin mensen aan anderen moeten vragen wanneer en hoe ze verdrietig mogen zijn. mevrouw biggelaers vaart er wel bij, dat collectieve onvermogen om uiting te geven aan natuurlijke gevoelens, maar eigenlijk is het vooral om je plaatsvervangend dood te schamen dat zulke aasgierberoepen een basis hebben. daarom heb ik besloten pas te sterven als er is gewaarborgd dat niemand mijn 1-3 naasten professioneel bij komt staan in hun verdriet.
traagheid
de maandag is er voor mijn vrienden
bij de automutilanten zonder ki
dinsdag huilen in de teelbalzelfhulp
woensdag voor meer adem naar tai chi
de donderdag begint met healing
wordt vervolgd met psychotherapie
waarna ik toegeef aan mijn bioritme
en binnenwip bij de aa voor koffie
vrijdag eerst de afgezette borsten
dan de vraag naar leven met dementie
op weg naar huis nog even kletsen
met de meisjes van de boelemie
op zaterdag geen markt voor mij
dan is de cirkel voor agorafobie
zondag is voor inkeer dus dan zwijg ik
dynamisch in mijn groep voor afonie
mijn reis gaat over lage drempels langs
natte spiegels vol ontbrekend reliëf
ik ben een vacuüm gevoelstoerist
en ongestoord door enig zelfbesef
werk ik cyclisch aan genezing lik
de tranen van een zieke mensheid
alles sterft aan alles en zo zie ik
niet dat ik het ben waaraan ik lijd
toen ik vanuit oostenrijk naar nederland terugkeerde, heb ik in het haagse ook adriaan bontebal leren kennen. hij was bij mij op bezoek in mariahoeve, ik was bij hem op bezoek in de paulus potterstraat, we ontmoetten elkaar bij het open podium van alex franken in momfer de mol, we zagen elkaar thuis bij max lerou.
een rijzige verschijning, met dat lange haar uit de late jaren 60, dat iedere professionele bemoeienis weigerde. één been, zware shag, een biertje, altijd bezig met zijn katten en veel angst en eenzaamheid. hij ging niet graag naar buiten en had met maar weinig mensen contact, een groot gat in zijn vriendschappen ontstond toen hij om nog steeds onduidelijke redenen in onmin met max kwam te leven, die twee deelden een half leven samen.
hoe wil ik me adriaan herinneren? ik kies voor mijn verjaardag van 2005, waarbij een stuk of 15 dichters mijn woning in een levende poëziebundel transformeerden. onnderstaand twee foto's, een van de dichter aan het werk, bezig aan zijn gedicht katerstraat, en adriaan in gepeins verzonken achter jet crielaard.
ik hoop dat aad nu ergens is, waar hij niet eenzaam is. tevens wens ik max lerou sterkte, omdat een onduidelijk conflict nu nooit opgelost zal worden.
...wij willen geen elfstedentocht, wij willen geen winterregeling, wij willen niet eens bolletje, wij wensen peaches...
...en natuurlijk eisen we die vamummtn, als het toch al over seks moet gaan, alleen de taal ligt wat moeilijker, met een hartelijk servus aus wien...
...en om het geheel toch nog enige politieke diepgang te verlenen, laten we een christelijk geluid tegen de islam horen, met de groeten uit wien favoriten van christoph und lollo...
...anders gezegd: als het eindelijk maar niet meer over rayonhoofden, ranzige erwtensoep, ijsdikte, berenburg en klunen gaat.
de tweede dinsdag van maart, theoretisch is dat 13 maart in dranklokaal de ww te leiden, gepresenteerd door de aspirant-voorzitter van het leidsch dichtergilde, martin aart de jong, en met in de jury de notoir onkreukbare han ruijgrok, stadsdichter jaap montagne en eh... ja die, u kent hem of haar wel. deelnemers? geen flauw idee, maar ze zullen er zijn. en hoe zit het met de consumptiebonnen? jawel. op dit punt wordt de ontroering me dan even te veel en kan ik helaas niet verder schrijven.
